6. Ringgit Caturan

RINGGIT CATURAN

Alaming Lelembut

     Dina iki kaya padatane aku ngayahi tugas ana ing sawijining pawiyatan. Kaya padatane aku ngayahi tugas sakbendinane saka Tata Usaha menyang Ruang Guru, banjur lungguh ana ing ruanganku dhewe. 

     Kagiyatan isuk iki lumaku kanthi lumrahe. Pak Edho mlebu menyang ruang Tata Usaha, banjur nyritakake menawa dhewekne bubar saka muride kelas IX A kang ora mlebu.

     "Niki wau kula saking omahe Delan, kaliyan kanca-kanca ingkang mboten percados marang kahananipun Delan sakpunika. Kados pundi mboten mesakaken. Piyambakipun mboten saged dipun ajak caturan,  sageda diajak caturan mung sethithik kemawon. Pandangan mripatipun katon kosong, kaya-kaya ora ana kang dideleng." Pak Edho miwiti rembug.

     "Lha sakite Delan punika menapa tha Pak Edho?", pitakonku.

     "Nggih punika pak Kis, kadosipun mboten saklumrahe sakitipun Delan punika, Niki wau kula kaliyan kanca-kanca padha sami mbuktekaken dhateng ngriyanipun, amargi sampun tigang mingguan mboten mlebet dhateng sekolah." mangkono panjlentrehe pak Edho.

     "Lajeng kadospundi sakmantunipun makaten", pitakonku.

     "Tiyang sepahipun inggih sampun sami-sami ikhtiyar tindak pundi-pundi kemawon,  wiwit saking rumah sakit, ngantos dhateng tiyang pinter utawi paranormal, sampun dipun purugi sedaya, nanging kados mboten wonten pikantukipun." Banjur Pak Edho mbacutake olehe crita, "Tiyang sepahipun criyos, Delan punika kados tiyang ingkang bingung, ninggali dhateng njaban ngriya mboten wanton, kados wonten ingkang dipun wedeni. Punapa malih medhal griya boten wanton saestu.

     "Sakpunika saenipun kados pundi?"

     "Amrih saenipun panjenengan inggih sowan dhateng dalemipun, mbok menawi saged aweh pituduh ingkang wigati dhateng Delan kaliyan tiyang sepahipun," mangkono pak Edho aweh pamikiran kang gamblang.

     "Ya mangkono luwih prayoga, sesuk wae aku dak tindak menyang omahe Delan".

     Udakara jam 10.00 aku mlebu menyang ruang guru, ing kono ana Pak Suryadi, Pak Padi, Bu Lis, Pak Yono lan Pak Wit. Ing kono uga rembugan babagan penyakite Delan kang ora saklumrahe. Pak Cahyo uga mlebu saka mulang ing ruang kono, dhewekne uga arep menyang omahe Delan, mbokmenawa bisa aweh  pambiyantu kanggo ngudhari reribet saksuwene apa kang dialami dening Delan kelas sangga iku.

     "Eman-eman tenan Delan bocahe meneng, tur uga pinter tenan, kok ya ana-ana wae cobaan kanggo dewekne," mangkono uneg-unege Pak Cahyo.

     "Sesuk ayo kita ngendangi Delan, mbok menawa ana kang bisa aweh pitulungan tumrape dewekne", mangkono pangajakku.

     "Mekaten nggih prayogi, pak."

     "Inggih pak Cahyo, kula nyuwun tulung saestu kaliyan penjenengan amrih Delan saget saras, terserah panjenengan kados pundi amrih saenipun mangsabaranga dumatheng panjenengan," mangkono panyelane pak Suryadi.

      "Nggih kula cobi kemawon, mangga pak Kis, sareng-sareng kita sengkuyung amrih enggal saenipun dumatheng Delan punika," mangkono pambagene pak Cahyo marang aku.

     

     Dina iku ngepasi ora pangaweyan kang kudu dirampungake cepat-cepet. Mulane aku ngajak Pak Cahyo menyang omahe Delan. Pak Suryadi uga melu arep ngertakake kepriye kabare Delan.

      Sepedha loro beberengan menyang omahe Delan. Watara 10 menitan wis teka omahe Delan. Ing kono dibagekake karo simbokne. Simbokne wis katon tepung karo pak Suryadi lan pak  Suryadi lan pak Cahyo. Dene marang aku isih durung patiya kenal. Aku, pak Cahyo uga dipapag dening Delan.

     Dak sawang Delan kaya patung kang urip. Ora ana cahya sumunar saka praupani. Mripat kang kosong plong tanpa wewayangan urip, kaya-kaya ora ana kang disawang. Kosong. Kosong. Ora ana apa-apa. 

     Pak Suryadi banjur njlentrehake marang simboke Delan bab tekane ing omah kene. Simboke nampa kanthi bungahe ati. Ora bungah kepriye, oleh kawigaten saka bapak ibu gurune, amarga anake semata wayang wis suwe ora gelem mlebu menyang sekolahan. Kok sekolah, metu wae saka lawang, mripate lingak-linguk, kaya-kaya ana kang digoleki kanthi praupan bingung, ora karuwan apa kang diwedeni iku.

      Pak Suryadi uga caturan karo Delan. Pak Cahyo uga melu-melu caturan. aku mung ngrungokake wae, apa kang dadi wiwitane bisa ndadekake Delan kaya mangkene. Dak deleng katone ana kang diwedeni. Bareng pandelenge Delan ketemu karo pandelengku, dewekne cepet-cepet ngalihake panyawang marang mangisor, kaya-kaya wedi diweruhi sapa sejatine dewekne iku.

     Aku enggal nyedhaki lungguhe Delan. Banjur dakajak salaman, dak ajak ndeleng mripatku.

     "Delan, coba delengen mripatku iki, aja mikir apa-apa, dlengen, delengen, delengen", mangkono paprentahku marang Delan. Katon mripati Delan kembeng-kembeng ngetokake banyu, saya akeh lan tansaya akeh.

     "Pak, wedi aku pak, emoh-emoh," Delan enggal-enggal ndingkluk, tumungkul lemes.

     "Sapa kowe iki," aku aweh pitakon marang Delan.

     "Aku Praba," mangkono Delan wangsulan.

     " Keneng apa kowe manggon ing kene".

     "Aku mung arep melu sawetawis".

     Wangsulan mangkono, katone Delan keganggu swarane salah sijining guru kang padha melu ing omah kono. Banjur Delan tangi, ning meneng wae, katon mripate ora ana apa-apa kang disawang. Kosong, ya ..... kosong. Mung kosong kang ana ing mripate. Kaya-kaya mayit kang urip, pantese julukane kanggone Delan iki.

     Ora watara suwe aku lan kanca-kanca banjur nyuwun pamit marang ibune Delan. Aku sakanca banjur mulih menyang sekolahan. Ing sekolahan akeh pitakonan kang dak wangsuli siji mbaka siji. Katone gawe kawigaten kanca-kanca guru kabeh. 

     Dina-dina candhake lumaku kanthi biyasane. Ora rinasa wus sewulanan, ana tamu menyang sekolah.

     "Pak Kis, wonten tamu ingkang madosi", mangkono bu Puji menehi pambage marang aku.

     "Sinten bu,"

     "Bapakipun Delan."

     Aku banjur lumaku tumuju menyang ruanganku. "Tepangaken, kula Pak Kis, panjenengan punika sinten," mangkono pambuka rembuganku marang tamuku.

     "Ngapunten pak Kis, kula punika tiyang sepahipun Delan, saderengipun kula nyuwun ngapunten ingkang katah, kula sakpunika badhe ngriwuki dumateng panjenengan." ngendikane bapake Delan.

     "Punapa ingkang saged kula aturaken panjenengan, punika sampun dados pandamelan kula"

     "Mboten perkawis piwulang ingkang wonten ngriki, putri kula menawi kula gagas perkawis kapinteran ngggih mboten awon, kula punika badhe matur panjenengan punapa samangke dipun trami kanthi manah engkang sekeca, kula punika kalebet sakbingungan yen ngalami bab makaten". mangkono bapake Delan ngendikan.

     "Lajeng punapa ingkang badhe kula rencangi dumatheng panjenengan?"

     "Punika perkawis tingkah polahipun genduk ingkang nyalawadi, kula pikantun wisik kedah dhateng sekolahanipun genduk punika, kalawau mlebet dhateng mriki, manah kula kados ayem tentrem kaliyan katon sumunar ingkang padhang makaten, lajeng kula wantun-wantunaken gendikan punika dumatheng panjenengan".

     "Lajeng kados pundi kersanipun panjenengan."

     "Kula badhe nyriosaken punapa ingkang nembe kemawon kula lampahi sak derengipun putri kula kados mekaten. Ing dinten Rabu kliwon wulan kepengker watawis jam pitunan kula punika dipun wastani sare, kula punika mboten sare, lha kok kula wastani ing peken Donomulyo punika ngawontenaken wayangan, katonipun ngggih katah ingkang rawung. Pak Supriyadi mirsani wayangan punika, luwih-luwih kaaton Pak Karno presiden kita uga purun ngrawuhi wayangan ing tlatah punika. Wayang katon titiwancinipun para Punakawan medhal."

     "Lajeng punapa ingkang kedadosan", aku banjur aweh pitakonan.

      "Para punakawan ingkang medhal jangkep wonten  Kyai Semar, Petruk, Gareng lan Bagong. Kyai Semar ngendikan, "Kae lho para putraku delengen saka arah kulon, lor, wetan lan kidul kae katon cumlorot padhang, kae dudu santet utawa tenun, nanging kae para manungsa kang pada ibut tandhang gawe arep mbagekake junjungan kita. Kita bakal ketekan tamu agung saka Sumber genthong. Delengen saka kidul kae katon dampyak-dampyak arep mbagekake junjungan kita iki."

     Kudune sing caturan iku dalange, nanging Pak Mulyono, bapake Delan nandesake yen caturan kuwi dudu dalange, nanging wayang kang saka kulit kang diseleh ana papane. Para punakawan banjur mbacutake olehe caturan kuwi, Pak Mulyono banjur mbacutake olehe guneman.

     "Lha awake dewe iki uga kudu siyap-siyap, aja mung gojegan wae, tandhang gawe sing mempeng, aja kakehan gegojegan, mengko didukani bendarane dewe. Iki mono wis nyedhaki titi wancine olehe nduwe gawe. Aja sembrono olehmu makarya. Ayo gek ndang ditata-tata kareben pener oleh junjungan kita ndeleng asile pangaweyan ini", Kyai Semar ngajak para putrane.

     "Gong, kae delengen saka kidul kae, sesepuhne Sumbergenthong wis katon lumaku arep nderekake junjungan kita nduwe gawe iki, ayo enggal-enggal dibagekake, kae lho ana sing kurang pener, enggal dipenerake."

     "Mo, gek kapan tho olehe junjungan kita megawe iki."

     " Ya wis cedhak tha leeee, sedhela engkas nak sasi Mulud, kuwi kudu dileluri, aja nganti kelalen, Bocah saiki kok angel tenan lehne kon ngleluri leluhure. Kita kabeh kudu eling marang para leluhur kabeh, kareben gangsar kwarasan olehe mergawe, aja nganti ana rubeta apa wae." mangkono panjlentrehe Kyai Semar marang bagong.

     

     Pak Mulyono banjur mungkasi olehe nirokake olehe caturan Para Punakawan kuwi.

     

Chutel.

Karena anda telah membaca artikel saya, maka saya akan memberi BONUS  pada anda, buka saja di http://KomisiVirtual.com/?id=paulusherryk

Dirakit dening PAULUS HERRY KISWANTO

Jl. Punten Dalam Gg. I No. 9 Kepanjen Kabupaten Malang Propinsi Jawa Timur Indonesia

No. Hp. 0821 3285 7709

No. Rekeneing BRI II Kanca Kepanjen Malang Jawa Timur Indonesia     

No.  6392-01-002004-53-6 a.n. PAULUS HERRY KISWANTO

5. Kerasukan Prabawati

Alaming Lelembut

KERASUKAN PRABAWATI

  

Pak Joko esuk kuwi ngandani aku menawa ana tamu. Tamu kuwi Bapake Dewi murid kelas 9 ing SMPK SALUD. Dewi pancen wis suwe ora mlebu sekolah, mbuh apa kang njalari dewekne ora mlebu sekolah. Kuwi isih dadi pitakonanku, senajan wali kelase Pak Edi uga wis bola-bali menyang omahe Dewi, meksa dewekne durung gelem mlebu.

     Dina iki bapake ngrawuhi undangan saka sekolah. Pak Joko kang wiwitane ketemu banjur mbagekake Pak Mulyono, mangkono pambagene marang bapake Dewi. Aku banjur tumuju menyang kantorku, ing kono bapake Dewi kang karan Pak Mulyono wis lungguh ana kursi tamu.

     "Tepangaken kula Pak Herry,"

     " Semanten ugi tepangaken kula Bapakipun Dewi, Kula dipunwastani Pak Mul."

     "Kadospundi kahananipun Dewi?"

     "Inggih punika pak, kula punika badhe matur blaka suta kemawon dumateng panjenengan. Kula punika dinten niki kok angsal pacoban ingkang ageng. Kadospundi mboten mekaten, anak kula karan Dewi mboten purun mlebet dhateng sekolah. Kula takeni nggih namung mendel kemawon, sanjangipun ajrih medal ngriya." mangkono pak Mul miwiti critane.

     "Larah-larahipun kados pundi kok ngantos wonten kedadeyan punika dumateng putra panjenengan"

     "Makaten Pak Herry, Kala semanten mbok bilih wonten setunggal wulan kepengker, Nak Dewi punika pinanggih tiyang ingkang kadosipun mboten jangkep, sarehne rasukane teles, nak Dewi mesakaken, lajeng dipun pendetaken rasukanipun ibune dipun caosaken dhateng tiyang punika lan purun dipundamel kaliyan piyambakipun". "Bu, panjenengan punapa sampun dahar?"

     "Sampun tigang dinten punika kula dereng maem."

     "Mangga, mlebet kemawon wonten ngriya mriki," mangkono Dewi aweh pambage dening tiyang punika.

     "Panjenengan punika dipuntimbali sinten?"

     "Aku asring dijuluki wong-wong karan Praba. Bojoku ana ing Kabupaten ing Malang kono, nanging wus suwe dewekne nglalekake aku, banjur aku ya kaya ngene iki, sak geleme sikil iki jumangkah."

     "Sakpunika panjenengan katuran dahar wonten mriki," Dewi njupukake maem kang sing wis ana ing lemari makan kuwi. Bu Praba katone njupuk panganan kaya lumrahe wong liya ngono kawe, ora akeh, yaaaa ora sethitik. Dewi banjur menyang ruang ngarepan nemoni bapake lan biyunge. Bapake seneng wae yen Dewi bisa aweh pitulungan marang sapadha-padha manungsa kang mbutuhake pitulungan.

     "Wi, delengen wong kuwi, dewekne ora gelem lunguh ana ing kursi, nanging mung trimo lungguh ing njogan karo maem ngono kae. Kuwi ateges dewekne isih sungkan lan ewuh marang wong kang aweh pitulungan.

     Wektu ora rinasa wis ngancik pitung dina Bu Praba manggon ana ing daleme Pak Mulyono. Esuk kuwi bu Praba arep mulih menyang Malang, sarehne pak Mulyono ora nduwe duwit kang akeh, piyambake maringi bu Praba ya mung sacukupe kanggo mbayar kendaraan nganti saka Malang wae. Bu Praba matur nuwun banget, apa kang wus diparingake marang dewekne.

     Ora Rinasa wus oleh rong wulan bu Praba kuwi pamit mulih menyang Malang. Esuk kuwi Pak Mulyono kaget marang kahanane Dewi kang ora salumrahe. Dewekne meneng wae, kaya wong nglamun, ning ora nglamun, matane katon kosong, yen diajak omong mung sakecap wae kang metu saka tutuke. Pak Mul lan bu Mul bingung ngedhap-edhapi.

     "Wi, kowe apa ora menyang sekolah".

     " aku wedi".

     "Lho apa kang mbok wedeni". Dewekne ora wangsulan, mung gedek wae. Malah sok-sok arep metu saka omah, Dewi isih kudu noleh ngiwa nengen, ndeleng..... kaya-kaya ana kang digoleki.... luwih cetha ana kang diwedeni.

     "Apa kang diwedeni Dewi ? Mbok bilih panjenengan saged aweh pepadang marang kula kaliyan putri kula punika", mangkono Pak Mulyono aweh pitakonan marang pak Herry.

     Aku meneng sedela, banjur aweh pitakonan, "kadosipun panjenengan mriki punika kaliyan rencangipun, mbok dipun ajak mlebet mriki?"

     Rencangipun Pak Mulyono diparingi asma Pak Supri. Dewekne uga bisa ngrasake hawane jalma kang ora kanyatan mangkono, cekake bisa kasebut Paranormal.

     Pak Supri aweh pambage marang aku ," Kula mlebet mriki kadosipun pikantun pepadang ingkang mboten saged digraito. Kaliyan manah kula kados blong, enteng ... mekaten".

     Pak Mul uga aweh katrangan," Sakpunika Dewi kadosipun bingung marang kaslametane ibunipun, mbakyunipun, ajrih kaliyan ibune mangke diukum," makaten omongane Dewi punika.

     "Wau dalu kula semedi madosi, punapa ingkang sakleresipun marang kahanan Dewi punika kok mekaten, Kula wastani tiyang sepahipun Dewi ngagem pakaian pethak-pethak, semanten ugi mbakyunipun, kepara kula inggih manggihi tiyang estri ngagem rasukan pethak sedaya kaliyan ngagem jilbab, eh leresipun kados mirip jilbab... Lha punika kados niki (Par Pri nuding gambar ibu Maria kang tumempel ana ing ruanganku), lajeng ibu punipa nyalami sedaya keluargaipun pak Mul," mekaten paninggal kula wau dalu.

     "Menika mekaten bapak-bapak, kula kadosipun wastani Dewi punika kadosipun wonten ingkang nderek dhateng Dewi punika, mangga mangke dalu kita wiwiti sesarengan saiyeg bebarengan ngangkat rubeda ingkang dipun alami marang keluarganipun pak Mulyono punika.

    "Menawi makaten, kula sakanca badhe kondur rumiyin, matur nuwun sanget, panjenengan sampun aweh pepadang marang rubeda ingkang kedah kula lampahi sakulawarga." Pak Mulyono aweh panuwun.

      

Candhake ing " Wayang Siluman"

Karena anda telah membaca artikel saya, maka saya akan memberi BONUS  pada anda, buka saja di http://KomisiVirtual.com/?id=paulusherryk

Dirakit dening PAULUS HERRY KISWANTO

Jl. Punten Dalam Gg. I No. 9 Kepanjen Kabupaten Malang Propinsi Jawa Timur Indonesia

No. Hp. 0821 3285 7709

No. Rekeneing BRI II Kanca Kepanjen Malang Jawa Timur Indonesia     

No.  6392-01-002004-53-6 a.n. PAULUS HERRY KISWANTO

4. Gendruwo Kamanungsan

GENDRUWO KAMANUNGSAN

Alaming lelembut

        Kala kuwi aku isih sekolah ana ing pawiyatan SMPN 4 Malang ing Kepanjen, Kabupaten Malang., Provinsi Jawa Timur, Indonesia. Wektu kuwi aku nduweni kanca aran Solichan. Dhewekne kuwi keturunan Tionghoa. Senajan ngono dheweke apik marang kanca-kancane. Apa maneh marang aku sing pancen kancane sekolah, ya nunggal desa karo aku. Mulane ya pancen apik banget, sasat ora ana benthike marang aku.

      Solichan kepara sering banget dolan menyang omahku. Semono uga aku ya sering dolan menyang omahe. Saben-saben dolan mesti sing diomongake pelajaran sekolah kang dialami beberangan  senajan aku karo dewekne bedha kelas. Aku ana ing kelas F deweke ana kelas B. Jarene kelas B iku kelas unggulan jaman semana.

     Dina kuwi pas dina Senin Kliwon, Solichan teka menyang omahku wis sore banget.

     "Lus, ayo golek tebu," mangkono pangajake Solichan.

     "Mengko wae, isih akeh tugas kang kudu rampung iki," aku mangsuli.

     "Lho duwekmu durung mari tah".

     "Durung, rewangana no, bar iki golek tebu," aku njaluk tulung dheweke.

     Solichan uga ngrewangi aku ngarap tugas kang kudu dirampungke. Pancen akeh tugas kang kudu dikerjakne. Ngono uga Solichan ya seneng wae ngrewangi ngarap tugasku iku.

      Bareng tugasku wis rampung, aku ngringkesi buku-bukuku daklebokake menyang tas, banjur dakseleh ana njero lemari.

     "Chan, ayo saiki golek tebu," mangkono pangajakku

     "Ayo Lus, endi ladhinge, mengko ngawe opo ngoncekine", Solichan aweh pitakon.

     Aku banjur njupuk arit ana ing palungan sapi perah ing mburi omah. Solichan ya melu wae ana ing mburiku. Aku banjur ngajak dhewekne menyang sawah kang ora adoh saka omahku, yaiku ana ing mburine omahku udakara 300 meteran saka omah.

     Aku karo Solichan mlaku sinambi ngomong ngalor ngidul babagan sekolah. Sabanjure tekan sawah ing sebelahe sawahe wongtuwaku ana kebon tebune tangga. Aku ngajak Solichan njupuk tebu kang ana ing pinggiran wae. Mesti wae aku milihake tebu sing paling gedhe lan tuwa, amrih akeh banyune lan legi. Tebune dakjupuk rong lonjor wae, mengko yen enthek buru njupuk maneh, mangkono pamikirku.

     Yo gene tebu loro wae dipangan wong loro ora entek, krasa wis tuwuk olehe mangan tebu kuwi, Solichan ngacak aku mulih. Aku ya nyarujuki wae, amarga wektune ya wis wengi udakara jam 12.00 wengi.

     Aku mlaku ana ing ngarepe Solichan, jalaran dewekne ora ngerti dalan kang kudu diliwati. Aku mlaku karo dewekne sinambi crita ngalor ngidul lan ngetan ngulon ora karuwan jluntrunge. Aku ora lali ya ngawa senter, amarga dalane akeh blegongan kang kudu dicoloki amrih ora keblegong.

     "Chan, dalan ing ngarep iki wis penak, saiki kowe ana ing ngarep wae supaya kepenak mengko mlakune" aku prentah marang Solichan.

     "Ya Lus aku tak ana ing ngarep wae."

     Solichan lumaku ana ing ngarepku, ora lali ya daksenteri senajan dalane wis kepenak.

     Ing ngarepan kuwi ana wit-wit pager kang ngrumbul ing pinggir kang kudu dakliwati karo Solichan. Ujug-ujug Solichan mendeg , "Sapa kuwi Lus, kok ngadeg ana ngarepan iki, gedhe uga lho?"

     Daksawang wewayangan ing ngarepe Solichan pancen gedhe dhuwure udakara rong meteran, Ireng peteng ngono, pancene wektu kuwi isih anggel listrik.Senter sing dakurupake, nanging kok ora muru, dak puter-puter setelan kang ana ngarepan, ya tetep wae ora murup. Kok aneh, pikirku, nanging githok iki wulune padha ngadheg kabeh. Aku banjur kelingan yen githoke padha ngadeg wulune iku mertandhani yen ana gendruwo ing kono.

     "Sinten niku?" pitakonku marang wewayangan ing ngarepku. Solichan mung meneng wae, kaya-kaya aku iki ora ana kancane.

     "Sinten niku?", sepisan maneh aku aweh pitakonan. Wewayangan kuwi tetep meneng wae, ora aweh wangsulan, ya ora obah saka dhewekne ngadeg ing ngarepku.

     Atiku tansaya goreh maneh, wah tenan iki, aku iki diwedheni gendruwo, githokku tansaya kenceng wulune ngadheg. Aku ora oleh kalah karo wewayangan kang durung mesthi dununge iki. Yen aku mbalik memburi, ateges aku kudu ngliwati punden ing ngisor wit ringgin kuwi. Ateges godane luwih kenceng maneh, luwih ngegirisi maneh. Aku wis nduweni krenteg ora arepe mbalek maneh utama mundur senajan sak jangkah wae, ora, ora bakalan. Yen aku mundur ateges aku kalah karo wewayangan ing ngarepku. Atiku tansaya muntap maneh, amarga kaping pindho pitakonku ora diwangsuli, ngajak apa wewayangan iki, arep dakladeni tenan. Sepisan maneh aku aweh pitakonan, yen ora diwangsuli, arep dak ajak gelut.

     Aku tetep meneng wae ana sakngarepe wewayangan ireng kang gedhe dhuwur iku. Tanganku tetep wae ngobah-obahake senter supaya bisa murup. Atiku daktata supaya aku ora mlayu.

     "Sinten niku, napa niku tiyang?" pitakonku dak mabterake.

     "Iya le, iki aku", wangsulane kaya tanggaku sebelah aran Buk Yah. Bebarenganwangsulan mangkono, senterku kang dak arahake pener raine murup byar..... Pener rai. Lan katon rupa kang putih memplak, kaya ora ana getihe babar pisan.... mripat kang manther ora obah.... gulu kaya-kaya wis kaku ora kena diobahake... sinambi mangkono dheweke sendhakep kanthi kaku, dheweke munyerake awak, mbalik mlaku searah karo aku.

     Atiku tansaya manthep maneh, yen aku tatag, aku bakal diwedheni karo lelembut iki. Dak sawang dewekne mlaku ing ngarepku. Sandal jepit kang digawe tansah muni ketaplekan ke na lemah. Bener apa ora aku keprungune ya mangkono iku. Kancaku Solichan ora wangsulan babar pisan, kaya-kaya aku ora kelingan yen nduweni kanca ing mburiku.

     " Lanopo njenengan kok dalu-dalu kluyuran wonten mriki?" pitakonku marang Buk Yah kuwi.

     "Yo iku le, Pakdhemu (mbasakake bojone marang aku) iku nak wis rong wulan iki ora muleh, biasane ya saba kene nek bengi ngene iki." wangsulane buk Yah.

     " Lha kok dangu mboten wangsul, nopoa?", karo pitakon mangkono, aku nyepetake laku supaya aku bisa nyusul dhewekne, mangkono karepku, nangging tansaya dakcepetake, dhewekne ya mlaku kanthi cepet. Malah tansaya katon adoh saka aku. Aku banjur alon-alon, dhewekne ya alon-alon wae.

     " Aku ya ora weruh pakdemu iku menyang endhi, jarena tangga-tangga nek bengi ngene iki neng sawah kene." mangkono wangsule buk Yah.

     Aku mbathin, aku mlaku cepet, dhewekne ya cepet, yen aku alon, dhewekne ya alon. Bener iki. Aku maune arep diwedheni karo gendruwo iki. Jalaran aku ora wedhi, dewekne maleh dadi kaya wong tanggaku kuwi.

     Ora krasa, wis meh tekan enggokan arah pener omahe wongtuwaku. Katone buk Yah mlaku tansaya cepet wae, aku saka enggokan aku ngoleki buk Yah, lho kok ora ana, nangging kuwi ora dak anggep nemen. Bareng tekan wit kang peteng, penere saka wit rambutan ngarep omahe buk Yah, aku ngawasake wewayangan ing petengan kuwi katone kaya kang dak weruhi mau lumaku ing ngarepanku.

     "Mangga buk Yah." mangkono pambageku marang dhewekne.

     "Iya le, ati-ati ya," dewekne menehi wangsulan.

     Aku lan Solichan, mlaku terus wae arah omahe wongtuwaku kira-kira rongpuluhan meter saka lungguhane buk Yah mau. Saka omah aku dibukakake ibuku.

     " Buk, aku mau ketemu karo buk Yah ana ing sawah."

     "Lha napo, apa kurang pengaweyan, bengi tengah wengi ngene kok nang sawah".

     "Iya, aku mau ya omongan, jarene ngoleki bojone, wis suwe ora mulih".

     "Iya pancene, bojone wis suwe ora mulih, minggat jarene ngono, ora karuan parane menyang endi".

     "Tenan buk, aku omongan karo buk Yah, yo Chan," Solichan manthuk wae.

     "Nek ora percaya saiki wonge lungguh ana ing ngisore wit rambutan iko", aku njlentrehake.

     "Saiki ya delengen neng kono, rak ora ana".

     Aku ora percaya, banjur aku ngajak adhiku ndeleng ing papan palungguhane buk Yah. Lho, kok ora ana, aku ya mbalek maneh menyang sawah kanggo mbuktekake yen buk Yah mbok menawa ana ing sawah kana. nanging tetep ora ana.

     Isuke aku oleh pawarta saka ibuku yen iki mau ketemu buk Yah ing pasar krempyeng, dhewekne ditakoni ibuku, apa bener dewekne mau bengi menyang sawah. Buk Yah mansuli, la lapo aku nyang sawah bengi-bengi, apa sing takgoleki.

      Aku tansaya yakin sakyakine yen mau bengi aku wis ngadepi gendruwo kang wis memba-memba dadi manungsa kang dak kenali. Lan aku tansaya yakin menawa ing alam kasunyatan iki ana makhluk liya kang ora kasat mripat.

CHUTHEL.

Karena anda telah membaca artikel saya, maka saya akan memberi BONUS  pada anda, buka saja di http://KomisiVirtual.com/?id=paulusherryk

Dirakit dening PAULUS HERRY KISWANTO

Jl. Punten Dalam Gg. I No. 9 Kepanjen Kabupaten Malang Propinsi Jawa Timur Indonesia

No. Hp. 0821 3285 7709

No. Rekeneing BRI II Kanca Kepanjen Malang Jawa Timur Indonesia     

No.  6392-01-002004-53-6 a.n. PAULUS HERRY KISWANTO

3. Diajak Embah Jenggot Putih

DIAJAK EMBAH JENGGOT PUTIH

Taun 1998 penere wulan Nopember, kuwi wulan kang gawe senenge atiku. Yo gene aku kok seneng, Kepriye ora seneng, yen apa kang dikarepake bisa kaleksanan kanthi apik lan cocog karo kang dikarepake. Wulan Nopember 1998 aku nampa SK Pindah saka SMAK Yos Sudarso Kotatif Batu menyang SMPK St. Yoseph Kepanjen. Kang njalari atiku seneng, amarga sekolah kang dakpangoni iki klebu tangga omah, dadi yo ora adoh. Yen pinuju bel sekolah yo mesthi keprungu saka omah, lha wong dempet banget karo panggonanku kost.

Dina kuwi dina kang wiwitan anggonku mlebu sekolahan anyar. Aku wis akeh kang kenal karo Bapak Ibu Guru kang mulang ing sekolahanku kang anyar iki. Nanging aku tetep wae dikenalne kanthi resmi kaliyan Bapak Kepala Sekolah. Ing perkenalan kuwi aku kebageyan Mulang Olahraga lan Basa Jawa, uga diwenehi tugas ing Perpustakaan. Pancen tugas tambahan liyane kudu bisa dileksanakake ing sekolah iki. Aku  mung melu wae apa kang didawuhake Bapak Kepala Sekolah apa kang kudu daktindakake. Ananging ing njerone ati aku mbathin, aku iki wong asli Malang, Basa Jawane Malang jan amburadul tenan, malah sok diwolak-walik. Apa bisa aku mulang bocah SMP ngenani basa Jawa iku, mengko yen kliru kepriye. Atiku ora jenjem, ning aku uga ora isa nolak. Jarene ngono, Guru kuwi kudu bisa kaya dalang, “Menange Mung Sewengi”.

Dina-dina candhake daklakoni kanthi premana, kanca-kancaku padha  melu nyengkuyung apa sing dakprogramake. Ora krasa wis oleh seminggu anggonku mulang ing sekolah anyar iki.

Aku diwenehi uga tanggung jawab mbimbing ekstrakurikuler Olahraga. Kang dakpilih yakuwi Nglangi. Jalaran pancen ing babagan nglangi kuwi special kang daksenengi dhewe. Bocah-bocah uga seneng yen dakwulang wancine nglangi, ana sing gocegan karo kancane, ana kang wus bisa nglangi, yen daksawang-sawang pancen nyenengake dadi guru kuwi, apamaneh yen bocahe padha seneng nampa piwulangan, mesthi bakal cepet pinter-pinter.

Wiwitane pancen yo ana sing ngombe banyu kolam, ana kang kupinge kelebon banyu. Pancene yen bocahne durung patiyo iso nglangi, mesthi ana wae sing dialami. Malah ana salah siji lan loro guru kang ora sarujuk yen bocah-bocah diwulang ekstra nglangi, jalaran bahaya, mengko gek ana bocah kang kedelep. Aku uga menehi alas an kang maton, “ Kabeh sarana Olahraga iku mbebayani, ora ana sing ora mbebayani, kabeh yen dilakoni kanthi aturan kang wis gumathok, mesthi bakal adoh saka bilahi”. Mangkono wangsulanku.

Dina-dina candhake lumaku kanthi nyenengake, lan bocah-bocah wis akeh kang padha pinter nglangi. Nanging aku yen wancine mulang nglangi, tetep wae ngawasi lan aweh pituduh amrih bocah-bocah ana kemajuan kang apik. Lan aku uga tetep maspadhakake kabeh bocah kang dak wulang. Sawatara wektu yen pinuju wis cukup kanggo menehi pituduh lan nambahi kapinteran bab nglangi, bocah-bocah dakwenehi kebebasan kanggo ngaso, utawa kang wis wasis nglangi dak ajak balapan karo kanca-kancane. Yo mesthine aku dadi jurine, sapa kang apik olah bawane bab nglangi, lan sapa kang paling cepek teka ing finish. Yen wis ngono iku tansaya lali marang wektu, weruh-weruh ana bel wesi kang dithuthuk petugas kanggo tandha 15 menit maneh regol kolam bakal ditutup.

Dina kanggone latihan ekstra nglangi pancen dina Kamis, dina kang resik kanggo banyune, amarga dina Rebone kolam wis dikuras, dadi yo resik tenan. Katon banyune bening lan seger, pancen banyune dijupuk saka sumbering langsung lan yen amber uga langsung dibuwang menyang kali. Kali kanggone pambuwangan diarani Kali Metro, kali kang amba banget udakara 20 meter lan jerining udakara 25 meteran, Ning banyune ora  jero nemen. Yo banyu Kali Metro kuwi kang mengkone kanggo pembangkit Tenaga Listrik ing Karangkates.

Dina Kemis isuk bocah-bocah wis padha ndaftar yen mengkone mulih sekolah arep melu nglangi. Dina iki pas dina Kamis Kliwon. Bocah-bocah kang melu nglangi ana yen 20 bocah, daksemayani mengko jam loro awan aku wis ana ing kolam. Bocah-bocah ana kang matur yen arepe langsung menyang kolam. Senajan bocah-bocah akeh kang wis bisa nglangi, aku wanti-wanti supaya ana ing jethekan wae, mengko yen wis aku teka,  banjur neng jeroan.

“Nggih pak,” mangkone wangsulane bocah-bocah.

Jam loro kurang limang menit aku wis teka neng kolam karo anakku Raindy, kang wektu kuwi umur patang taun, kang wis wasis banget bab nglangi kanggone sapantarane. Pancen dheweke seneng banget yan dijak menyang kolam, malah dipilih ngambek yen ora dijak nglangi. Dheweke seneng banget yen weruh banyu. Mangkane aku uga menehi piwulang khusus kang special kanggone, supaya engggal wasis ing babagan nglangi, yen mangkono atiku ora sumelang yen dewekne kedhelep. Jalaran bocah sakmono iku ora ngerti bebayane marang banyu.

Bocah-bocah dakdeleng ana kang wis nyemplung kolam padusan kuwi. Weruh aku teka, enggal-enggal mentas lan padha marani aku. Ora let sedhela aku wis menehi starching (pelemasan) lan warming up (pemanasan) ngono kuwi, yo kaya guru olahraga ngono kae hihihihi. Ora dhing. Pancene aku guru olahragane kok.

Bocah-bocah semangat banget anggone nglaksanaake piwulangku. Ana nek sepuluh menitan. Banjur dakkongkon nyemplung ing pinggire kolam, lan dakterusake piwulang sabanjure kaya biasane. Ora perlu dijelentrehne tho. Yen guru olahraga mesthi bakal weruh, apa kang sabanjurne ditindhakake.

Aku mesthi menehi pituduh saka njabane kolam, maksudku ana pinggire kolam nglangi, menehi piwulang, sinambi mbiji bocah sapa kang wasis, mesthi dakwenehi biji apik, kang kurang dakwenehi pituduh sabanjure kanggo ningkatake keprigelane ing babagan nglangi.

“Pak sampun sayah, ngaso nggih”, ana sawijining bocah kang matur mangkono.

“Sedhela maneh, yo cah”, wangsulanku.

Ora watara suwe aku mungkasi anggonku aweh piwulangan nglangi. “Wis cah, saiki kowe oleh sakarepmu, kang wis wasis, ayo banter-banteran nglangi, bocah kang durung wasis kono ing jenthekan wae, karo anakku”.

Ana nek enem bocah kang wasis wis siyap ancang-ancang arep balapan nglangi. Aku mung menehi aba-aba wae, wis padha ibut nglangi cepet-cepetan. Kang ndhisiki tekan pinggir sabrang senenge ora mekakat, kancane diece ngono, wong pancene bocah umur 14 tahunan, yen guyonan karo kancane padha ngece-ngece ngono.

Dak deleng saka kidul kok Andi mlaku cepet-cepet jalaran tekane telat. Ora telat kok, mung meh bubaran iki, lha piye ora ngono, kancane wis rampung lehe latihan lha kok dheweke mentas wae teko.

“Ndi, gek ndang ganti klambine, mengko enggal nyusul kancane,” mangkono paprentahku marang Andi.

“Ngggih pak”.

Aku nglangi mangetan lan mangulon bola-bali karo bocah-bocah kang wis wasis ing kolam kang jero. Aku mandhek ing sisih kulon. Kok banjur kelingan marang Andi kang nembe teka kuwi.

Aku takon marang bocah ing cedhekku,” Andin ing pinggir endi iki mau kok ora katon”?

“Mboten sumerep pak”.

Ujug-ujug ana bocah kang mbengok ing cedhakku. “Pak, kok wonten lare ing ngisor mriku kok kuwat banget mboten munggah-mungah  sampun kalawau!”.  Dhek, tratab atiku, atiku kaya ana kang ndudhut, kelingan Andi kang ora katon watara rongmenitan. Aku enggal-enggal munggah saka banyu kolam. Saka ndhuwur aku ambyor sak kuwate mengisor. Tanganku dakobahake sakbantere nangging meksa ora enggal tekan ngisor pener bocah kuwi. Rumangsa aku ora bisa tekan ngisor, dakgelak awakku munggah nyedhul mendhuwur.

“Pak, pak tulung ana bocah kedelep ing ngisor iki!!!”, pambengokku dak banterake. Saka sisih lor ana pawonggan kang enggal-enggal cucul kaos, langsung terjun banter banget menyang kolam tumuju pener bocah kang kedelep ing ngisorku. Saka mencungule bocah kedelep kuwi karo Santo, ngono panhyeluke marang bocah kang nulungi kuwi. Saka njaban banyu bocah mau langsung dakdeleng. Lho, lho… Sirahku langsung krasa puyeng, bingung, atiku rasane kaya ilang saka ragaku. Kepriye ora kaya lemes-lemesa, lungkrah awake, lha bocah sing nembe dientas kuwi jebule…. Jebule… Andi…. Ya Andi muridku. Jan tenan iki pancene Andi.

“Waduh piye iki, banjur apa kang kudu dak tindakake, aku banjur piye, bingung, mengko gek bocahe mati, iki mesthi dadi tanggung jawabku, kepriye mengko lehku tanggung jawab marang wong tuwane,” akeh banget pitakon ana ing njerone atiku, senajan mung sedhela.

“Tulung diangkat kene”, panyuwunku marang bocah ing pinggire. Aku menehi pitulungan nafas buatan kanthi nekan dhadhane supaya banyu ing dhadhane enggal metu. Bola-bali dhak lakoni. Aku njur kelingan piwelinge Guru Kebathinanku, “Yen kowe ngalami prastawa kang nyalawedi, iku ateges ora salumrahe. Kowe kudu ora ambegan sakkuwate, yen prelu ya dikuwat-kuwatake karo ndongaa ‘Rama kawula ing Suwarga’ diucapake bola bali karo aja ambegan”.

Apa kang dadi piwelinge Guruku, langsung daklakoni, awakku krasa panas kabeh lan kringet sak jagung-jagung padha dleweran saka raiku, dhadhaku, gegerku, ning kuwi ora dak gubris blas. Ing atiku aku kudu njupuk lan ngawa nyawane bocah iki marang ragane (kaya diajarake marang aku). Bola-bali aku uga nyebut jenenge Andi, Andi, Andi, terus bola-bali…

Posisine Andi banjur dak ubah sikile neng ndhuwur, dicekeli karo wong loro. Ora ana perubahan apa-apa. Dakpindah maneh posisine mengkurep, sirah dimiringake, banjur dak wenehi pernafasan buatan maneh lan ora ambegan aku ndoga ‘Rama kawula ing Suwarga’ makaping-kaping, uga ora lali daksebut jenenge Andi, Andi, Andi, bola-bali.

Malah ana kang cluluk, “ Digawa nang Rumah sakit wae”.

“Ora, bocah iki kudu ana ambegane dhisik, mengko keno digawa mrana,” mangkono jawabku.

Ana nek limang menitan olehku menehi pernafasan buatan, rasane aku kok wis ora bisa nulungi Andi, nangging tetep wae dhak lakoni menehi pitulungan.

“Huk, ….. Hoek….,” keprungu swarane Andi arepe muntah, nanging ora ana sing diwutahake, senajan banyu ya ora ana sing diwutahake. Praupane Andi sakala abang, mripate wis ora putih maneh, malih katon irenge. Aku banjur nyuwun wedang teh panas marang pawongan kang njaga kolam. Ora suwe banjur wedang tehne wis teka. Andi banjur dakwenehi wedang kuwi.

“Ndi, kowe sing tenang wae, ana aku, ora usah bingung, Bubar iki kowe dakterake menyang omahmu. Saiki ombenen dhisik wedang iki.” Mangkono olehku ngandani marang Andi.

Andi meneng wae, kaya wong kang lagi bingung. Aku banjur mrentah kancane supaya diajak ganti klambi, lan enggal-enggal aku ngeterake menyang omahe dak bonceng nganggo sepedha primaku.

Kurang luwih limalas menit wis tekan omahe. Ing omahe kosong, katone ora ana wonge. Andi banjur mlebu saka lawang kiwa omahe. Ora suwe bapake mbagegake aku supaya pinarak ing omah.

Aku banjur nyritakake kahanan kang mentas wae dialami dening Andi ing kolam renang  sore iki. Bapake ya ora precaya marang apa kang mentas wae dialami Andi, Lha wong Andi kuwi wis bisa nglangi, gek cita-citane arep dadi Polisi, mangkono bapake olehe crita.

“Kula kalawau dipun sanjangi pak Herry, lajeng kula cucul kaos banjur nyemplung wonten toya.” Andi miwit critane, “ Kula banjur nglangi ngetan ngilen, wonten ing kilen kula wonten ingkang nabrak sirah kula, lajeng kula mboten kelingan napa-napa”.

Aku banjur matur  bapake, “ Kadosipun Andi menika taksih wonten ingkang ndampingi, mbokbilih wonten wekdal sakmangke dipunpadosaken tiyang sepah, kersanipun mantep manahipun Andi. Menawi mangke kraos njarem wonten ing dhadha utawi wonten geger, menika saking pernafasan buatan ingkang kula tindhakaken.”

“Kula nggih matur nuwun, dumatheng pitulunganipun pak Herry, umpami mboten dipuntulungi panjenengan, kula mboten sumerep ingkang samangke kedadeyanipun. Monggo unjukanipun dipunrahapi.” Mangkono bapake Andi ngendikan.

“Sami-sami pak, kula nggih matur nuwun sanged, menika sampun dados tanggung jawab kula, mbokbilih wonten kirangipun kula nggih nyuwun pangapunten ingkang kathah.” Aku mangsuli.

“Sarehnipun sampun dalu, kula badhe nyuwun pamit, mangkono pamitanku marang bapake.

***

Sesuke Andi ora katon.

Aku menyang ruangane bapak Kepala Sekolah, banjur nyritakake kahanan kang dhek winggi dialami marang Andi, dak critakake kabeh.

“Kang baku, kowe wis bisa tanggung jawab marang apa kang kudu ditindakake supaya ora ngrugekake wong tuwa lan sekolahan”.

“Nggih pak,” Sakpunika Andi mboten mlebet, mbok bilih taksih dipun tambakaken kaliyan tiyang sepahipun.”

“Ya sing ati-ati olehmu makarya lan momong para murid kabeh.”

Rong dina Andi ora mlebu. Para guru pada nakokake kahanan Andi marang aku. Dakwangsuli  apa kang ditindhakake wong tuwane Andi, supaya oleh pitulungan medis lan magis.

Isuk kuwi aku ndeleng Andi ana ing ngarep kelase karo kanca-kancane. Aku ora sranta, banjur Andi daktakoni.

“Kula banjur kelingan pak, dhek kepengker kula dipun ajak tiyang sepah jenggotipun pethak nglengsreh lemah mekaten, kula dipun tuntut mlampah kaliyang tiyang punika, lamat-lamat kula mireng pak Herry nimbali jeneng kula, dangu-dangu tansaya banter, tansaya banter, kula banjur dipun ujulaken gandenganipun tiyang sepah punika dhateng kula. Ngggih pak, tiyangipun lajeng mlampah piyambakan, kula dipun tinggal mekaten.” Mangkono penjlentrehe Andi.

“Lha terus kepriye kahananmu ing ngomah”, pitakonku.

“ Awak kula sedaya kados lungkrah sanget, Njarem sedaya pak,” mangkono wangsulane Andi. “Kala wau dalu kula nggih dipun ajak, nanging kula mboten purun, lajeng kaleyan bapak kula dipunusapi toya pethak, kula saged bubuk kepenak.” panjlentrehe Andi.

“Yoh sing ati-ati anggonmu ngadepi urip iki, awake dhewe sadermo nglakoni, ora kuwasa marang ngaurip, bisane mung nglestarekake urip iki kanthi becik”, pituturku marang Andi. Banjur dhewekne dakkongkon mlebu menyang kelase.

-          ­CUTHEL -

Karena anda telah membaca artikel saya, maka saya akan memberi BONUS  pada anda, buka saja di http://KomisiVirtual.com/?id=paulusherryk

Dirakit dening PAULUS HERRY KISWANTO

Jl. Punten Dalam Gg. I No. 9 Kepanjen Kabupaten Malang Propinsi Jawa Timur Indonesia

No. Hp. 0821 3285 7709

No. Rekeneing BRI II Kanca Kepanjen Malang Jawa Timur Indonesia     

No.  6392-01-002004-53-6 a.n. PAULUS HERRY KISWANTO

2. Diajak Serdadu Stasiun

DIAJAK SERDADU STASIUN

Alaming Lelembut

Bocah-bocah padha maem bebarengan kanthi gayeng, diwiwiti karo donga memuji syukur marang Gusti kang akarya Jagad Raya iki. Dina iki SMP Katolik St. Albertus Donomulyo Kabupaten Malang Provinsi Jawa Timur Republik Indonesia, kang ana ing naungane Yayasan Karmel Keuskupan Malang nganakake “Pembinaan Iman Pelajar” ing Wisma Alvares Bumiaji Kota Batu, Provinsi Jawa Timur. Dina Minggu, tanggal 10 Februari 2013 para guru, karyawan lan siswa kang ditugasi nata ubarampening kangge kegiatan OUTBOND sesuk Senin, 11 Februari 2013 wis ana ing wisma Alvares, mangkate nganggo mobil panther lan mobil Carry.

Bubar mangan awan, bocah-bocah diajak kumpul ana ing aula utama, diwenehi panjelasan tata tertib kang kudu dilakoni ing papan kene iki. Pak Prawito kang kadhapuk dadi adicara njlentrehake apa wae kang kudu dilakoni lan apa wae kang ora oleh dilakoni. Kanthi jlentreh wis dimangerteni bocah-bocah.

Sorene bocah-bocah diwenehi wektu kanggo reresik awak, adus lan reresik liyane sawise perjalanan udakara 80 kilometer saka Kecamatan Donomulyo Kabupaten Malang. Bocah-bocah katon seneng-seneng wae ing papan kene iki.

Session sabanjure kang menehi ya pas Pak Domitianus Prawito, S.Pd. ngenani materi “Peranku sebagai pelajar”, wah.... jian... gayeng banget bocah-bocah, kaya.... kaya ora bosen ndeleng lan nyauti pitakon saka pak Wito kuwi. Malah ana kang nganti suit-suit uga.... rame banget.... seru.....

Bubar mangan sore ing ngarepe padepokan wanita, bocah-bocah digiring maneh menyang aula utama, kanggo nerusake session sabanjure kang mawa diskusi dening siswa perkelompok. Saben kelompok ngawe pitakonan..... sing njawab kelompok liyane.... wahhhhhh.... mesti tambah gayeng iki mengko......

Temenan, ana-ana wae kang ditakokake kelompok-kelompok kuwi, ana kang takon bab kenakalan remaja, ana kang takon bab ngatasi sampah ing sekolahan nganti pitakonan kepriye carane bocah-bocah bisa nambah kancane ing sekolahan (cari murid baru browwww. Red).

Wektu diskusi mana akeh siswa padha penasaran kepriye mengko bengi yen ana Jurit malam, kamangka dalan-dalan ing Wisma Alvares kene iki durung dimangerteni, hawa wengi iki uga atis banget, mendung kayane, jalaran lintang-lintang ora ana kang katon.

Tenan, wengi iki uga jam 23.00 WIB para siswa disiapake ing aula utama, diwenehi panjelasan dening Bapak Drs. Anang Hari Suryadi bab apa wae kang ora oleh dilakoni para siswa sasuwene Jurit Malam. Para pendamping pembina wus digladhi dening Pak Joko Hendri Cahyono, S.Pd. ing gubug ngarepane padepokan wanita.

Susunan pembina lan para pendamping pembina wus tumata ing ngendhi wae kang kudu diwenehi pituduh supaya para siswa ora keblasuk kliru dalan kang diliwati.

Jam 24.00 WIB acara Jurit malam diwiwiti kanthi suara asu mbaung kang keprungu saka kadohan. Kelompok siji wis kathon lumaku kanthi padha mbungkukake awak, ndeleng mengisor lemah, ora ndeleng kiwa tengen dalan, wedhi..... ndremimil..... apa wae kang diwaca... mbuh aku ora patiya jelas.

Siji mbaka siji ..... kelompoke padha ngliwati dalan kang diduduhake dening panitiya. Pak Herry Kiswanto, S.Pd. nyusul Pak Priyono, S.Ag. amarga kelompok bocah-bocah wis rampung liwat, ana 10 kelompok, saben kelompok isine 14-15 bocah. Pak Priyono banjur mampir ing daleme Romo Yasdi, O’Carm (Kajuluk Romo Blonder). Pak Herry Kiswanto nerusake laku nembus dalan suwalike udakara 500 meteran.

Ora suwe pak Herry Kiswanto ketemu kelompok... ora ngedheni..... ning bocah-bocah padha mandeg jegreg....

“Lho, sapa kuwi,” mangkono salah siji bocah njluluk.

Pak Herry Kiswanto meneng wae. Kelompoke bocah kuwi liwat.

“Lho kok ketemu pak Herry  maneh, mau ing kono ya pak Herry, lha iki mau sapa.... mengko gek dudu pak Herry..... wis mbuh ah..... mbahhhhh putune nderek langkung mbaaaaahhhhh.... ngapunten, mangkono omongane bocah kuwi kanthi ndredeg ngono.

Jam 01.00 WIB katone bocah-bocah wus padha ngumpul kabeh ana ing ngarepe sekretariat.... akeh-akeh kang diomongake. Ana kang ndredeg.... wedhi.... nangis.... lemes..... malah ana kang.... ngompol...  hihihihihi.

Pak Joko ngecek para pendamping pembina.

“Yongki kok durung katon,.... Den... Dendy, Yongki mau karo kowe tho !!!! Saiki kok durung ana. Ayo saiki padha digoleki”, mangkono pangajake pak Joko marang sapa wae kang gelem goleki.

Pak Joko karo bocah telu njupuk jalur manengen, dene pak Herry njupuk dalan suwaliki, yakuwi dalan mengiwa, mengko ketemu gabrus terus piye kabare.

Pak Herry karo bocah telu uga miwiti lumaku alon-alon sarana nyeluki jenenge Yongki. Nangging sing diceluki ora ana kang semaur. Lumaku diterusake.... amarga peteng, yaaa alon-alon. Ora rinasa wus saka regol wesi uga ditutupi seng. Ing Kono lawange dikunci. Bocah-bocah uga nyoba kuncine lawang wesi iku.... Ning ora kena.... Ora isa mbukak.

“Kepriye iki cah,” pitakone pak Herry marang bocah-bocah.

“Yen mekaten, ngggih wangsul kemawon pak, mangke dipunpadosi maleh, nenggo kanca-kanca lintunipun”.

Pak Herry karo bocah-bocah bali ora nggawa asil apa-apa.

Saka Padepokan bocah-bocah liyane padha aweh pitakonan werna-werna, semana ugo guru-guru lan karyawan liyane. Werna-werna panemune, ana kang nyebut digawa wewe, di dhelikake kang mbaurekso Giri Purno, ana kang panemu jalaran ora kulanuwun dhisik. Wis....wis... pokoke akeh banget panemu kang kumecap ing wengi iki.

Watara sak jam ngenteni, kok Pak Joko karo bocah-bocah liyane durung teko.

Ora sranta, pak Herry nyengklak sepedhane arep ngiteri jalur Jurit Malam mau. Lhadalah... jebule pak Joko karo bocah-bocah wis padha nggotong Yongki kanthi rame-rame diseleh ana ing terasan padepokan kono. Pak Herry banjur jagrak sepedhane ing sebelahne wit Cerry.

“Ayo sepatune dicopot ben ora kademen”.

“Enggal digolekne minyak kayu putih, ben angget ing sikile kuwi”.

Kabeh padha ibut mrana-mrene nyukupi apa kang dibutuhake. Pak Joko aweh prentah marang bocah supaya dijupukne banyu putih.

Mbuh apa kang diucapake ing ndhuwure banyu putih ing gelas iku mau, banjur diombekake marang Yongki.

 

Karena anda telah membaca artikel saya, maka saya akan memberi BONUS  pada anda, buka saja di http://KomisiVirtual.com/?id=paulusherryk

Dirakit dening PAULUS HERRY KISWANTO

Jl. Punten Dalam Gg. I No. 9 Kepanjen Kabupaten Malang Propinsi Jawa Timur Indonesia

No. Hp. 0821 3285 7709

No. Rekeneing BRI II Kanca Kepanjen Malang Jawa Timur Indonesia     

No.  6392-01-002004-53-6 a.n. PAULUS HERRY KISWANTO

Kami membutuhkan dana untuk pengembangan PELAYANAN BAGI YANG MISKIN.

1. BAJANG ANONIM

BAJANG ANONIM

Alaming Lelembut

     Pramuka ing Yayasan Karmel Keuskupan Malang kang manggon ing Provinsi jawa Timur arep nganakake Jambore Pramuka sak yayasan Karmel. Angkahe amrih kegiatan Pramuka dibangkitake saka turune kang wus suwe banget. Kanca- kanca padha ngayahi tugase dhewe- dhewe miturut pambage saka musyawarah.

      Wektu kang ditemtokake kurang telung wulan engkas. ateges isih suwe kanggone  tata-tata tumrape panitiya kabeh.

     Kurang saka sawulan oleh email saka yayasan, jenenge Jambore Pramuka yayasan Karmel ora oleh.... amarga kuwi duweke pramuka nasional kang karan Kwartir Nasional kang nganakake Jambore Pramuka. Banjur jenenge diganti dadi "KEMAH SRAWUNG PRAMUKA" Yayasan Karmel, Keuskupan Malang.

      Cekake ngono, Kemah dianakake ana ing Rindam Kodam Brawijaya V Malang kang manggon ing Lawang. Wektune kemah kapilih tanggal 27-29 januari 2012, kuwi kapilih amarga yayasan karmel ganep umure  kaping 86 tahun ganep makarya ing duniya pendidikan ing Keuskupan Malang. Peserta kemah saka SD, SMP, SMA, SMK Katolik, yen dijumlah ana kurang luwih 1.300 peserta kemah.

     Wiwit tanggal 26 januari 2012 peserta kemah wis padha teka, utamane saka Banyuwangi, Madura, Bondowoso.

     Sekolahku teka ing pangonan kemah jam 11.00, banjur tata arep ngedhekake kemah. Ubarampene wus disiapake dening pembina pramuka, yaiku pak Joko. Siswaku katon rikat banget yen babagan ngedekake tenda ngono ya wis kulina. 

     Awan iki uga diwiwiti nganggo Deville, ngono isitlah keren sak iki. Devile diwiwiti saka Korwil 1 saka Malang Selatan, kang ngetokake Jaran Kepang, yakuwi SDK Arjosari Kab. Malang, wah jan eram banget, nganti ndadi gono barang, jan apik banget. 

Disambung saka Korwil 3 saka Madura, kang mamerake karapan sapi lan kesenian patrol, katon gayeng olehe mamerake kapinterane oleh solah bawa lan solah swara.

     Katerusake saka Korwil 2 saka Malang Utara, Batu lan Pasuruan kang ngatonake Barongsai, atraksine  maut-maut banget, nganti jejogetan ing ndhuwure kursi tumpuk lima, wihhhh ngeri mengko gek tiba... blug. Ning nyatane jan wasis banget olehe unjuk gelar kuwi.

Ora kalah saka Korwil 4, yakuwi Banyuwangi kang ngetokake Banteng Ngamuk, eh dudu se.... Gudel Ngamuk... lha wong sing diireng-ireng bocah-bocah cilik, dadine dudu banteng.... ning gudel.

     Pambuka dirawungi dening Bupati Malang,  Bapak Rendra kang uga Lulusan saka SMPK Pamekasan. Ing Kono uga dirawuhi dening Monsinyur Herman Yosep Pandoyo Putra O'Carm. yakuwi bapak Uskup Keuskupan Malang Provinsi Jawa Timur Indonesia.

Pancen kagiatan Kemah Srawung Pramuka iki diajab bisaa kanggo ajang sesrawungan kanthi bisa nuwuhake srawung marang sapadha-padha, kanggo njalin komunikasi lan jejaring sosial kang akeh tanpa winates dening suku, etnis, bangsa, warna kulit, apa maneh bab agama.

      Pambuka kanthi rancak kaya kang wis direncanakake, nangging sarehne gayeng wektu kang diwenehake panitiya dadi omber lan bisaa rampung watara jam 18.00 WIB.

     Sore wis mancik ing bumi perkemahan Rindam V Brawijaya kuwi, aku mlaku-mlaku menyang tendane SDK St. Yohanes Donomulyo, Bapak Hartoko sematha, kae lho anake kesurupan.

     "Yo pancene wis wayah Surup ngene, yo ora apa-apa".

     Omong-omongan ngalor ngidul, lan geguyonan gayeng banget ana ing kemah kono diwangsuli dening tangga kiwa tengen kemah.

     Aku pamitan marang pak Hartoko, arep mlaku-mlaku ndeleng suwasana ing sore kuwi, dak deleng kiwa tengen kemah pada rapi tarik-tarik ngono kae. Ora rinasa wus tekan kema putri ngone SMPK St. Albertus Donomulyo Kabupaten Malang.

     "Pak, Ade kados mekaten lho pak", mangkono wadule Okta.

     "Ana apa tha nduk", aku ndeleng menjero kemah. Dak deleng Ade meneng katon dulinan tangane, ora  suwe nguyu dewe.

     "Aku pingin neng kene lho pak".

     Aku banjur nyalami tangane Ade. "Emoh ......, aku emoh......, aku seneng melu mbak iki.... Aku emoh mulih.

     Katone apa kang diomongake Ade kuwi dudu metu saka pikirane Ade dewe, ana kang manjing ing sanjeroning awakne Ade kuwi. Aku banjur meneng sedhela, njupuk ambegan dawa, banjur nyoba ndeleng sapa kang manjing ana ing ragane Ade kuwi.

     Saka njroniing atiku, dewekne dak takoni, "sapa kowe"? Dak deleng sirahe Ade mung gedek-gedek.

     "Kowe apa gelem dak wenehi jeneng"? Dewekne manthuk-manthuk.

     "Kowe dak wenehi jeneng Sinta, gelem tha?" dewekne manthuk.

     Aku bingung, apa kang kudu dak lakoni maneh marang kahanan kang kaya ngene iki. Aku njur meneng wae..... Meneng.... Meneng...

     Tangane Ade tetep dolanan apa wae kang cedhak ing kono.

     "Coba delengen mripatku, delengen... Delengen.... Sinta... Apa kowe gelem dak dongani supaya kowe mlebu ing surga karo Gusti kang akarya Jagad iki?"

     "Iya... Tapi aku ojok diapak-apakno lho. Lara iki..."

     "Ya... Nek ngono saiki kowe turua, merem... Merem...". Lessssss, Ade banjur turu ngono wae. Kancane kang cedhak dewekne padha nampani ragane Ade.

     Donga banjur dak wiwiti. Rada suwe. Kanthi ati kang tenang... Mantep... Madhep... Marang Gusti Kang Akarya Jagad. Banjur Rama Kawula cukup ping telu wae, kuwi ora ambegan.

     Alon-alon tangan tengenku dak arahake wiwit saka sirahe..... Mudhun.... Alon.... Alon.... Mudhun.... Terus pungkasane ing sikil ngisor. Dak gegem, banjur dak uncalake marang mega-mega kareben mumbul marang Gusti kang akarya Jagad. Mangkono dak ambali kaping telu, mesthi wae ora ambegan.

    Lega... Plong... Iku kang ana ing atiku. Ora let  suwe Ade melek. Tangi. Banjur aweh pitakon marang kancane. "Ana apa iki TA (Okta)?"

     "Ora apa-apa, ayo gek ndang mangan, iki lho gonekmu, ayo bareng-bareng maem.

     Jebule kang manjing ing ragane Ade mau kuwi ya karan Bajang (bayi kang ketragan utawa dibuwang) Anonim (durung diwenehi jeneng/asma).

     Bocah-bocah padha maem bebarengan kanthi gayeng, diwiwiti karo donga memuji syukur marang Gusti kang akarya Jagad Raya iki. Amin. Amin. Amin.

 

Karena anda telah membaca artikel saya, maka saya akan memberi BONUS  pada anda, buka saja di http://KomisiVirtual.com/?id=paulusherryk

Dirakit dening PAULUS HERRY KISWANTO

Jl. Punten Dalam Gg. I No. 9 Kepanjen Kabupaten Malang Propinsi Jawa Timur Indonesia

No. Hp. 0821 3285 7709

No. Rekeneing BRI II Kanca Kepanjen Malang Jawa Timur Indonesia     

No.  6392-01-002004-53-6 a.n. PAULUS HERRY KISWANTO

Kami membutuhkan dana untuk pengembangan PELAYANAN BAGI YANG MISKIN.